Na przełomie lat 50-tych i 60-tych w polskim kinie rozwinął się zupełnie nowy kierunek tworzenia filmów. Charakteryzował się pewną fascynacją neorealizmem czyli przeciwstawieniem się faszyzmowi. W obrazach tego kierunku można była dostrzec odchodzenie od tworzenia realizmu socjalistycznego, który do tej pory była pewnym ukłonem w stronę Związku Radzieckiego. Reżyserzy zdawali sobie sprawę, że śmierć Józefa Stalina może dać im większą swobodę artystyczną. I wypróbowali to tworząc filmy o bohaterach II wojny światowej. Ten nowy kierunek w kinie polskim nazwano Polską Szkołą Filmową. To właśnie z nią związany był Andrzej Wajda, Jerzy Kawalerowicz, Kazimierz Kutz, a nawet Roman Polański, który w tym okresie częściej grał niż reżyserował. Okres, w którym powstała i tworzyła polska szkoła filmowa uznaje się za ten najwybitniejszy w polskim kinie. Na pewno dał początek niezwykłej odwadze w pokazywaniu trudnych tematów, które do śmierci Stalina były tematami tabu. Polskie kino zyskało pewne namiastki wolności w tworzeniu.
Artykuł o polskiej szkole filmowej jest niezwykle interesujący i pouczający. Autorka w skondensowany sposób przedstawiła historię i wpływ tej ważnej gałęzi sztuki na kulturę polską i światową. Bardzo doceniam fakt, że zostały poruszone zarówno sukcesy, jak i trudności, z jakimi musiały zmierzyć się polskie filmy i ich twórcy.
Jednakże, pomimo szerokiego zakresu omawianych tematów, brakuje mi głębszej analizy wpływu polskiej szkoły filmowej na rozwój kinematografii na świecie. Byłoby ciekawie dowiedzieć się więcej o konkretnych technikach, stylach i tematach, które charakteryzują polskie filmy oraz ich oddziaływaniu na innych twórców filmowych.
Mam nadzieję, że w przyszłości autorzy będą kontynuować ten temat, poszerzając analizę i sięgając jeszcze głębiej w kwestie związane z polską szkołą filmową.
Ze względów organizacyjnych i bezpieczeństwa system komentarzy działa tylko dla użytkowników zalogowanych. Niezalogowane osoby nie mogą publikować komentarzy.